ارمیا پرشین

  به گزارش مهر، آژانس فضانوردی آمریکا (ناسا) مقدمات انجام ماموریتی بی سیم در فضا را فراهم می کند و در این میان به نظر می رسد ایده استثنایی دکتر علی عابدی از دانشگاه University of Maine آمریکا این ماموریت تاریخی را امکانپذیر سازد.

علی عابدی استادیار مهندسی رایانه و برق دانشگاه University of Maine هم اکنون در حال کار بر روی سیستم جدید ارتباطاتی حسگر بدون سیم و باتری است که به گفته وی می تواند در محیطهای سختی نظیر اعماق فضا و جایی که حسگرهای باتریدار نصب شده در شاتلهای فضایی از کار می افتند، به خوبی عمل کند.

دکتر عابدی در این خصوص گفت : این حسگرهای جدید می توانند به عنوان ناظرانی در درون موتور شاتلها و همچنین به هنگام فرودشان به جو زمین عمل کنند.
وی معتقد است این سیستمهای جدید به ناسا این امکان را خواهد داد تا حجم قابل توجهی از سیم، کابل و ارتباط دهنده هایی را که وزن زیادی داشته و فضای قابل توجهی نیز اشغال می کنند از چرخه حذف کند.

با استفاده از این فناوری نوین ضمن کاهش هزینه ها، درصورتی که ماموریت فضایی با شکست همراه شود ضررچندانی برجای نمی ماند.

پروژه این محقق ایرانی به جهت کاربردی بودن و ارزش بالای عملیاتی در ماموریتهای آتی ناسا مورد حمایت کمک 360 هزار دلاری این آژانس فضایی در مدت سه سال قرار گرفته است.

دکتر عابدی گفت : در سیستم شاتلهای فضایی حسگرهای سیمی وجود دارند. تمامی آنها به باتری نیاز دارند تا "کار کنند" اما باتریها در دماهای بسیار بالا منفجر می شوند و حتی در دماهای بسیار پایین نیز کار نمی کنند.

وی افزود : به جای باتری، نیروی مورد نیاز برای این سیستم جدید از سیگنالهای فرکانس رادیویی تامین می شود که به حسگرها منتقل می شود. در ادامه این سیگنالها به همراه داده های مورد نیاز کنترلی و نظارتی منعکس می شوند.

این محقق ایرانی فناوری نوین خود را به فرآیندی مرتبط می کند که در آن نیروهای پلیس از سلاحهای راداری برای چک کردن سرعت خودروها استفاده می کند.

دکتر عابدی که مسئولیت هدایت آزمایشگاه شبکه حسگر بی سیم دانشگاه Maine موسوم به WiSe-Net را بر عهده دارد ادامه داد : ما توانسته ایم این پرتو را به صدها حسگر و به محض دریافت تمامی داده های ترکیب شده منتقل کنیم و از آنجاکه این سیستم بیسیم است، حسگر می تواند جابجا شده و در مواقعی که فضانوردان به تعمیر فضاهای درونی شاتل می پردازند آن را از جای خود خارج کنند. در ادامه می توان این حسگر را به راحتی در جای خود نصب کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، علی رضایی، رئیس هیئت مدیره  مرکز ترمیم نورولوژیکی آمریکا و سرپرست تیمی متشکل از محققان کلینیک کلولند، دانشگاه براون و بیمارستان دولتی ماساچوست در تحقیقات خود نشان داد که می توان با استفاده از تکنیک تحریک مغزی عمیق، افسردگی ماژور را درمان کرد.

بسیاری از بیماران مبتلا به افسردگی ماژور تحت معالجات استاندارد این قیبل بیماریها قرار می گیرند. این معالجات شامل دارو درمانی و روان درمانی می شود. متاسفانه بعضی از این بیماران نسبت به این روشها از خود مقاومت نشان می دهند. به همین دلیل در سالهای اخیر و به خصوص در موارد بسیار ویژه در درمان این بیماران از روش الکتروشوک درمانی استفاده می شود و به نظر می رسد این بیماران به این روش درمانی پاسخهای مثبتی می دهند.

اکنون تیم تحقیاتی علی رضایی که نتایج یافته های خود را در کنگره انجمن جراحی نورولوژی آمریکا (AANS) مطرح کرده نشان داده است که برای این بیماران می توان امکانات درمانی جدیدی در نظر گرفت و آن تحریک مغزی عمیق است.

در این تکنیک از ایمپلنتهای بسیار باریک "میکرو الکترود" که پالسهایی را گسیل می کنند استفاده می شود. این پالسها توانایی بازداشتن فعالیت ناهنجار بعضی از فضاهای مغز را دارند و می توانند علائم بیماری افسردگی را متوقف کنند.

براساس گزارش MedPage Today، از جمله علائم افسردگی ماژور می توان به علائم فیزیکی مثل درد و رعشه و علائم روحی روانی مثل آزار رساندن، اضطراب و حالت افسردگی اشاره کرد.

بررسی اثرات این تکنیک از سالها قبل و با هدف درمان رعشه در بیماران مبتلا به پارکینسون آغاز شد.

علی رضایی در این خصوص توضیح داد: "ما از سال 2001 درمان بیماران با اختلال وسواس اضطراری آغاز کردیم و به نتایج رضایت بخشی دست یافتیم و سپس از سال 2003  این مطالعات را در خصوص درمان بعضی از بیماران مبتلا به افسردگی ماژور ادامه دادیم."

نتایج این تحقیقات که 48 ماه پس از درمان بیماران نیز پیگیری می شد نشان داد که بیش از 53 درصد از بیماران تحت درمان به این معالجات پاسخ مثبت دادند.